Aangezien ik in een bakbui was, zat ik een beetje rond te kijken in mijn recepten naar leuke dingen die ik kon bakken. Ik kwam de viennese whirls tegen, die er zo ontzettend leuk uitzagen in het boek, dat ik wilde laten zien aan mezelf dat ik ze ook wel kon maken.
Laten we zeggen dat ik er uiteindelijk spijt van heb gekregen.
Vulling maken
Het begon allemaal goed. De eerste stap is banketbakkersroom maken, waarvan je uiteindelijk een botercrème maakt. Die botercrème is een deel van de vulling van het koekje (er komt ook nog jam op, dus dat is het andere deel).
Banketbakkersroom heb ik inmiddels al zo vaak gemaakt dat het geen enkel probleem is.
Zodra dat afgekoeld was, heb ik boter met poedersuiker gemixt en daar de banketbakkersroom bij gedaan. Na een tijdje heb je dan een hele lekkere botercrème!
Soms kan het gebeuren dat je botercrème schift. Dit komt meestal doordat je ingrediënten dan niet dezelfde temperatuur zijn. Om dit op te lossen, kun je de kom met geschifte botercrème met een föhn verwarmen en doormixen.
Deze keer was dit gelukkig niet nodig! Ik kreeg meer motivatie voor de rest van de koekjes.
Maar toen begonnen de problemen
Er zaten twee dagen tussen het maken van de botercrème en het beginnen aan het daadwerkelijke koekje. Dit kwam omdat ik het druk had en tussendoor ook nog even een naturelcake had gemaakt voor het vrijwilligerswerk wat ik doe.
Hoe dan ook, het deeg maken was goed te doen. Het is gewoon een zandkoekjes deeg, dus dat lukt wel.
Het is de bedoeling dat je het deeg in rozetjes op de bakplaat spuit, zodat ze er mooi uitzien.
Ik deed het deeg in de spuitzak, draaide hem aan, stond klaar om er iets moois van proberen te maken (ik moest heel veel tutorials kijken over hoe je überhaupt rozetjes maakt).
Maar hoe hard ik ook in die spuitzak kneep, het deeg kwam er niet uit! Het was veel te stevig. Mijn hand begon kramp te krijgen, het zweet brak uit.
Uiteindelijk knapte de spuitzak open, waardoor het een enorme kliederboel werd.
Ik deed het deeg in een andere spuitzak, maar ook die barstte. De motivatie begon langzaamaan weg te zakken.
Dus zocht ik op internet op of meer mensen dit probleem hadden. En ja hoor, het koekje stond juist bekend om dat het een enorme klus is om het mooi op de bakplaat te spuiten.
Er was een tip dat je het deeg in de spuitzak even warm moest maken met je handen zodat het wat soepeler werd, dus deed ik dat.
Alleen kon ik niet bij het deeg wat in het spuitmondje zat! En aangezien dat dus nog heel koud en stevig was, kwam het er niet uit en kon de rest van het deeg er ook niet uit.
Allemaal gedoe. Allemaal gezeik.
Ik kon maar 4 rozetjes maken, daarna had ik het opgegeven. Mijn handen deden ontzettend veel pijn en ik zag er de lol niet meer van in. De spuitzakken bleven maar knappen en als dat zowaar een keer niet gebeurde, werd het spuitmondje uit de spuitzak geduwd door de druk die erop stond tijdens het knijpen.
De vier rozetjes heb ik op de bakplaat gelegd en in de oven gezet, want iets was beter dan niets. Ik wist alleen dat ik dan wel ontzettend veel botercrème over zou hebben als dit letterlijk de enige koekjes waren die ik had.
Maar uit frustratie had ik wel het deeg weggegooid (niet de beste keuze).
Na het bakken zag ik dat de rozetjes echt ontzettend klein waren en ook nog eens te bruin, want ik had ze iets te lang gebakken.
Ik was het helemaal zat. Ik was moe, gefrustreerd en teleurgesteld. Ik vond het zonde van de botercrème, die ik dan maar in de vriezer moest doen. Maar voordat ik dat deed, proefde ik een koekje (zonder vulling).
En het was perfect.
Het was lekker knapperig, maar niet te hard. Het was écht een zandkoekje, dus ik was ontzettend trots daarop.
Het enige wat me nog tegenzat was dat ik het deeg niet in een mooie vorm kon spuiten. Maar daar moest haast wel een oplossing voor zijn…
Tweede poging
Ik speurde het internet af voor meer tips. Ik vond iemand die zei dat je de boter, voordat je hem in het deeg doet, écht heel zacht moet laten worden. En uiteraard weer het deeg kneden als het in de spuitzak zit.
Dus ik ging weer aan de slag met deze tips. Het was inmiddels avond, maar ik had weer motivatie gevonden. Het deeg was perfect geweest, dus het was zonde als ik niet het koekje probeerde af te maken!
Deze keer heb ik ook cirkels in de goede maat getekend op het bakpapier zodat ik wist hoe groot ik de rozetjes moest spuiten. Ik ging goed voorbereid aan de slag, deze keer ging het lukken!
Het ging inderdaad wat makkelijker. Ik heb 14 losse koekjes kunnen spuiten, en aangezien je ze uiteindelijk op elkaar moet leggen, zou ik dus 7 koekjes in totaal hebben. Dat was heel anders dan de 20-30 koekjes die het recept beloofde, maar het was iets!
Er zijn wel weer wat spuitzakken kapot gegaan, maar een stuk minder dan bij de eerste keer.
Ik heb de koekjes korter gebakken dan de eerste keer, en nu bleven ze mooi lichtbruin.
Vullen
Het duurde even voordat ik van deze stress was bijgekomen, maar uiteindelijk was het tijd om de koekjes te vullen!
Ik deed de botercrème in een spuitzak. Ik was best nerveus door het fiasco van een paar dagen terug, maar gelukkig ging het spuiten van de botercrème een stuk makkelijker!
Op de ene helft van de koekjes deed ik de botercrème, op de andere helft smeerde ik een laagje jam. Daarna plakte ik koekjes met crème op de koekjes met jam, en zo krijg je een leuk sandwicheffect.
Eindresultaat
Qua uiterlijk zagen de koekjes er prima uit! Ze waren niet allemaal even groot, dus echt mooi op elkaar passen deden ze niet, maar het rozet effect was echt top!
De smaak was ook erg lekker. Ik had in het begin wat minder met de jam omdat de rest van de smaken erg subtiel zijn en dan de jam er een beetje uitschiet, maar uiteindelijk wende ik eraan en vond ik het erbij passen.
Dus ja, al met al ben ik tevreden! Ik zou ze niet zo snel nog een keer maken, want het was echt een enorm gedoe.
Graag een moment stilte voor de spuitzakken die gesneuveld zijn tijdens het maken van deze koekjes.
