Gegroet!
In deze post wil ik even een update geven over wat er de afgelopen tijd allemaal is gebeurd! Het was namelijk erg stil bij Bakkerij Kwiebes, maar achter de schermen is er genoeg gebakken en ondernomen.
Zo ben ik begin augustus op vakantie gegaan met mijn jongste broer naar Limburg! We zijn vooral in Maastricht geweest, maar het was echt super leuk. Uiteraard hebben we een vlaai gegeten, want dat moet eigenlijk wel als je daar toch bent.
Na die vakantie heb ik een tijdje niet gebakken, omdat ik een beetje in de knoop zat met mezelf. Zoals ik al eerder heb verteld, heb ik een angststoornis. Ik noem hem Abel omdat ik een onderscheid wil maken tussen angstgedachtes en mijn echte en realistische gedachtes. De hele dag door voeren Abel en ik een strijd in mijn hoofd voor de controle. Als hij wint, doen we de hele dag niks, en als ik win, zijn we lekker actief.
Nou, Abel heeft dus een tijdje de strijd gewonnen. Hij kan ontzettend goed discussiëren vergeleken met mij, dus het voelde gewoon alsof hij gelijk had. Alles wat hij zei, kon inderdaad gebeuren. Ergens wist ik dat de kans klein was, maar mijn stem was gewoon niet luid genoeg.
Ik blokkeerde bij bijna alles wat ik wilde doen, omdat Abel het neerhaalde en het eng maakte. Als ik zin had om te bakken, kwam Abel met het argument dat ik waarschijnlijk het toch niet doe, omdat ik dingen altijd uitstel.
Abel had alleen niet door dat hij degene is die ervoor zorgt dat ik dingen uitstel. Hij ziet zichzelf niet als het probleem, in principe wilt hij mij beschermen tegen teleurstelling en falen. Dat is hartstikke goed bedoelt, maar hij doet het een beetje extreem waardoor ik bijna niks meer deed. Niks doen betekend wel dat je niet kan falen! Alleen voelde niks doen ook als falen, dus dat was minder.
Het voelde alsof ik vast zat. Ik wilde wel iets doen, maar durfde het niet, waardoor ik me slecht voelde.
Uiteindelijk besefte ik me dat ik ook de controle kan hebben. Nu gaf ik het constant aan Abel, omdat hij in mijn ogen gelijk had. Maar misschien kon ikzelf ook wel sterk genoeg worden om de controle te nemen?
Het gevoel dat ikzelf de baas ben over mijn leven, keuzes en acties, was erg bevrijdend. Ik bepaal wat ik doe, niet Abel. Hij mag heus wel input geven, want angst is een normaal menselijk ding, maar ik heb hem eigenlijk bijna alleen maar nodig in levensgevaarlijke situaties.
Ik begon met mijn gedachtes te onderzoeken. Elke keer als ik merkte dat ik iets ineens niet meer wilde doen, ging ik onderzoeken waarom. En meestal bleek het zo te zijn dat Abel weer eens iets had ingefluisterd, waardoor ik het eng vond.
Dit proces was erg confronterend, want ik had eigenlijk nooit echt duidelijk in de gaten dat ik zo beïnvloed wordt door Abel.
Nu probeer ik dus dingen te doen die ik graag wil doen, zonder dat ik mij laat overnemen door angst.
De controle pakken is best lastig soms, maar ik heb er vertrouwen in dat als ik het blijf oefenen, dat het dan uiteindelijk steeds makkelijker wordt.
Inmiddels kan ik steeds beter mijn klusjes en hobby’s uitvoeren. Dus ook bakken lukt me weer!
Als eerste heb ik een naturelcake gebakken. Dit kwam omdat ik altijd in de supermarkt ze zie liggen, en dan wil ik er eigenlijk eentje kopen, maar waarom zou ik iets kopen wat ik ook makkelijk zelf kan maken?
Voor de naturelcake moest ik een paar ingrediënten 5 minuten lang mixen. Dit is echt super lang en pijnlijk voor je arm! Ik had wel een standmixer/keukenmachine, maar die was redelijk slecht. Zo gooide hij meestal veel van het beslag tegen de rand aan, waardoor dat niet goed gemixt werd. Ook maakte hij veel lawaai en gingen er soms onderdelen kapot.
Dus haalde ik een nieuwe keukenmachine in huis! Deze is echt stukken beter. Hij is stiller en mixt gewoon super goed!
Het eerste wat ik met deze nieuwe mixer heb gemaakt, is chocolate chip cookie deeg. Ik wilde die maken omdat ik de volgende dag mijn eerste tattoo ging halen, dus had ik wel een snack nodig.
Ik maakte het deeg, verpakte het in plasticfolie en zette het in de koelkast. De volgende dag bakte ik ze, en ze waren goed gelukt!
Ineens dacht ik weer aan de kersen-tiramisutaart die ik had gemaakt. Ik had een tijdje terug een poll op mijn story geplaatst, waarin ik drie opties gaf en dat mensen mochten stemmen op wat ik zou maken. Dat werd dus een kersen-tiramisutaart. Ik had al een keer hem gemaakt, maar dat mislukte compleet.
Nu had ik het plan om het opnieuw te proberen. En deze keer zou het mij lukken! Tenminste, dat hoopte ik.
Ik ging volle moed naar de supermarkt, maar de lange vingers, die ik nodig had, waren er niet. Dus besloot ik die zelf te maken!
Nou… laten we zeggen dat ik dat nog even moet oefenen. Het beslag maken gaat prima, maar het beslag is vloeibaar, maar je moet het wel op een bakplaat spuiten in strepen van 8 cm. Dit lukte me echt voor geen meter! Ik probeerde er een handigheid in te vinden, en uiteindelijk vond ik die wel een beetje, maar het was nog steeds echt een ramp.
Uiteindelijk accepteerde ik het maar en zette ik ze in de oven. Na het bakken liet ik ze afkoelen, maar ze werden maar niet harder. Volgens het recept moest je ze dan nog 4 minuten in de oven zetten, dus dat deed ik… daardoor werden ze veel te bruin en kon ik ze niet meer gebruiken voor de taart.
Nou ja, geen stress. Mijn moeder haalde even lange vingers bij een andere supermarkt en gaf ze aan me.
Nu was het tijd om met de taart te beginnen. Ik maakte het beslag voor de bodem, goot het in de springvorm en zette het in de oven. De vorige keer was de bodem ingezakt na het bakken, dus besloot ik om deze keer het iets langer te bakken.
Maar deze taart heeft iets tegen mij denk ik. Ook deze keer zakte hij helemaal in na het bakken, en was hij heel kleverig.
Dus ik heb besloten dat ik het opgeef om deze taart te bakken. Misschien dat ik ooit nog een derde poging waag, maar voor nu laat ik het even.
En dat was eigenlijk wel wat ik heb uitgespookt de afgelopen tijd! Angsten overwonnen, cake en koekjes gebakken en een taart als mijn vijand uitgeroepen. Dus het was best wel een prima periode, en ik hoop dat ik nu weer een beetje terug kan komen in het regelmatig bakken. Want ondanks dat die kersen-tiramisutaart telkens mislukt, hou ik nog steeds van bakken!