Al een tijdje zat ik eraan te denken om mezelf eens uit te dagen. Ik wilde een uitgebreide taart maken, het liefst ook nog eens zelf ontworpen.
Blijkbaar is zelf een taart ontwerpen nogal lastig, dus uiteindelijk heb ik gewoon een uitgebreid recept uitgekozen voor een chocolademoussetaart!
Het bestaat uit negen onderdelen: een koeklaag, een laag gebakken notenspijs, chocoladebiscuit, trempeersiroop, frambozenjam, chocolademousse (die bestaat uit mascarponeslagroom en pure-chocoladeganache) en een witte-chocoladeganache.
Nou, ik ging aan de bak!
Koeklaag
Ik heb geen idee wat voor koekje het moet voorstellen, maar het bestond uit basisingrediënten. Voor de smaak voeg je vanillesuiker en citroenrasp toe, maar verder is het best wel een simpel recept.
Ik moest het in een cirkel van 20 cm doorsnede uitsnijden. Dit kwam omdat het chocoladebiscuit ook 20 cm zou worden, en het anders niet mooi op elkaar zou passen.
Volgens het recept kon je het uitsnijden met een ring of bord. Beide opties had ik niet in 20 cm, dus werd het 21 cm. Ik dacht dat dit toch geen probleem zou worden, want het scheelde tenslotte maar 1 cm!
Het zou 18-20 minuten in de oven moeten, maar natuurlijk moest ik zelf wel op blijven letten of dat niet te lang of te kort zou zijn.
Uiteindelijk is hij net ietsjes te lang in de oven gebleven, want de randjes waren net iets bruiner dan ik had gewild. Maar hij rook wel heel erg lekker, dus ik was tevreden!
Frambozenjam
Na de koeklaag ging ik aan de slag met het maken van de jam. Ik heb nog nooit in m’n leven zelf jam gemaakt (of misschien wel, en dat ik het me gewoon niet kan herinneren), dus ik was heel benieuwd hoe het zou gaan.
De ingrediëntenlijst bestond uit: 320 gr frambozen en 130 gr geleisuiker speciaal.
Dat eerste had ik, het tweede had ik soort van. Ik had gewone geleisuiker, maar volgens m’n moeder (en internet) kon dat geen kwaad.
Ik zette een schoteltje in de vriezer (dat moest zodat ik even later daar de hete jam op kon smeren om te kijken of hij goed was).
Ik had het recept al een keer doorgelezen, dus ik wist dat de frambozen en geleisuiker in een steelpan moesten. Dus deed ik dat.
Ik zette het fornuis aan, en begon rustig te roeren.
Maar toen begon mijn brein ineens te werken.
Moesten de frambozen niet gepureerd worden? Het stond niet als beschrijving in de ingrediëntenlijst, en het stond ook niet in het recept als eerste stap!
Ik besloot maar even het recept goed te lezen, en dit is wat er stond:
‘Doe het GEPUREERDE fruit en de geleisuiker in een steelpan.’ (‘gepureerde’ stond niet echt in hoofdletters, dit heb ik nu gedaan voor dramatisch effect)
Fornuis weer uit, stress nam toe.
Ik moest het fruit dus pureren, dus dat betekende dat ik het in de blender kon gooien. Maar de frambozen waren inmiddels omringd door de geleisuiker, dus zou dat een probleem zijn?
Ik had niet genoeg frambozen om het opnieuw te doen, dus ik zou wel door moeten gaan. Ik had gelukkig wel nog wat frambozenjam in de koelkast, dus er was een back-up plan.
Ik besloot gewoon die frambozen, inclusief geleisuiker, in de blender te gooien en alles te pureren.
En raad eens, het maakte helemaal niks uit voor de kwaliteit van de jam. Was ook eigenlijk wel te verwachten, maar natuurlijk vond Abel de Angststoornis dit wel even heel spannend.
Hoe dan ook, ik ging weer verder met de jam. De gepureerde mix van geleisuiker en frambozen deed ik weer in de steelpan, fornuis ging weer aan.
Het enige wat ik lastig vond aan jam maken, is dat ik geen idee had wanneer het klaar was. Het recept zei dat je een eetlepel jam op het koude schoteltje moest leggen en dan een minuut moest wachten. Na die minuut moest je er een streep door trekken, en als het niet terugvloeide, was het goed.
Dus ik deed dat braaf. Maar het vloeide echt een heel klein beetje terug!
De jam ging weer de pan in en werd nog een paar minuten gekookt.
Dit ritueel heb ik iets van 3x herhaalt, totdat ik bedacht dat ik misschien iets langer dan een minuut moest wachten. Toen ik dat deed, was de jam ineens wel perfect!
Om geen pitjes in de jam te hebben, moest je hem even door een zeef drukken.
Ik weet niet waarom ik deze fout maakte, maar ik dacht dat een vergiet een zeef was. Dus ik deed de frambozenjam in een vergiet, en was daarna ook nog eens verbaasd dat de pitjes er gewoon doorheen gingen.
En nee, deze fout heb ik niet toen gefixt. Ik was er helemaal van overtuigd dat een vergiet een zeef was, en dacht dus dat het gewoon niet werkte.
Ik heb de jam, met de pitjes, in een pot gedaan. En ging toen verder met het volgende onderdeel.
Gebakken notenspijs
Deze laag bestaat uit amandelspijs wat je in een cirkel uitrolt (en dus deze keer weer eentje van 20 cm doorsnede, maar ik had hetzelfde probleem als met de koeklaag, dus werd het weer 21) en in de oven bakt.
Ook deze laag heb ik iets te lang gebakken, maar verder was hij wel oké.
Trempeersiroop
Dit is eigenlijk gewoon water met suiker wat je verwarmt totdat de suiker is opgelost, waarna je wat vanille-extract en eventueel nog andere smaakmakers toevoegt.
That’s it.
Hier waren geen problemen.
Mascarponeslagroom
Het laatste wat ik op de eerste bakdag heb gemaakt, is de mascarponeslagroom voor de pure-chocolademousse.
Als eerste mix je de mascarpone met wat kristalsuiker totdat alle suiker is opgenomen. Daarna voeg je geleidelijk aan de slagroom toe en klop je het geheel stijf.
Reflecteren op dag 1 en planning voor dag 2
De eerste dag ging eigenlijk heel erg goed! Ik had een planning gemaakt, maar was uiteindelijk veel eerder klaar met alles maken dan ik had gepland.
Ik was best wel trots op mezelf dat ik had doorgezet en dat ik het zo goed had gedaan.
Op dag 2 begon ik met het maken van een planning. Mijn vader zou rond 19:00 thuis zijn, en dan wilde ik ook eigenlijk een stukje taart met hem kunnen eten.
Ik las alle recepten door die ik die dag moest maken, en uiteindelijk kwam ik erachter dat de taart na het afsmeren nog minstens 4 uur in de koelkast moest opstijven.
Dat betekende dus dat ik, als ik echt om 19:00 taart wilde eten, om 15:00 klaar moest zijn met die taart.
Ik kwam niet uit met mijn planning. Die deadline van 19:00 zou ik onmogelijk kunnen halen. Ik legde zoveel druk op mezelf, dat ik me eraan begon te irriteren dat ik die dag ook nog zou moeten lunchen, want dat zou tijdverspilling zijn.
Ik besloot dat ik flexibeler zou zijn. Ik zou proberen zonder planning de taart af te maken, en dan zou ik maar gewoon kijken hoe laat hij klaar zou zijn. Om 20:00 een stukje taart eten zou tenslotte ook prima zijn!
Chocoladebiscuit
Voor deze laag moest ik een taartvorm invetten en de bodem en zijkanten met bakpapier bekleden.
Dit was moeilijk, joh!
De bodem ging prima, dat was niet zo ingewikkeld. Maar de zijkanten hadden ook nog als eis dat het bakpapier 5 cm boven de vorm zou moeten uitsteken, zodat het biscuit lekker hoog kon worden.
Het was nogal veel verspilling van bakpapier omdat ik het vaak verkeerd knipte, maar uiteindelijk is het me gelukt. Hierdoor verspilde ik wel ontzettend veel tijd, dus de spanning nam wel een beetje toe.
Het biscuit zelf was super makkelijk om te maken (gelukkig maar)!
Uiteindelijk was hij niet eens zo heel hoog geworden, maar dat vond ik niet zo erg.
Was alleen wel zonde van al dat bakpapier wat ik weg had moeten gooien.
Chocoladedecoraties
Voor de decoraties ging ik voor het eerst in m’n leven chocolade tempereren zonder magnetron. Ik heb een hele tijd terug een marmeren plaat gehaald zodat ik het kon leren, maar hij stond nog steeds in zijn verpakking.
Als eerste moet je de chocolade verwarmen tot een bepaalde temperatuur. Daarna giet je 2/3 van de chocola op de marmeren plaat, waarna je het met een paletmes en plaatmes uitsmeert en weer naar elkaar vouwt. Door deze beweging wordt het kouder, en dat moet je dus doen tot weer een bepaalde temperatuur. Als de chocolade die heeft bereikt, giet je het weer bij de warme chocolade en roer je het door tot het geheel weer de goede temperatuur heeft.
Nou, bij de chocolade de eerste keer verwarmen ging het al meteen mis. De chocolade was nog niet helemaal gesmolten, maar hij had al wel de goede temperatuur. Dus uiteindelijk, zodra alles wel was gesmolten, was hij veel te warm.
Ik ben toch maar verder gegaan met het recept, wat op zich redelijk prima ging.
Toen de chocolade getempereerd was, deed ik het in een spuitzak. Ik probeerde het puntje eraf te knippen, maar dat lukte niet omdat mijn schaar flut was. En toen het me eenmaal was gelukt, was het een veel te groot gat.
Ik had wat acetaatfolie op het aanrecht gelegd, en daar spoot ik een lange zigzaggende baan van chocolade. Dat liet ik uitharden op kamertemperatuur.
Witte-chocoladeganache en pure-chocoladeganache
Voor een ganache doe je wat slagroom en chocolade in een steelpannetje en verwarm je het onder continu roeren.
Zodra het gesmolten is, dek je de kom af en laat je het opstijven in de koelkast.
Dit klusje was zo gedaan, en ik kon eindelijk even pauze houden!
Pure-chocolademousse
Zodra de pure-chocoladeganache afgekoeld was, spatelde ik het door de mascarponeslagroom. Hierdoor ontstond een chocolademousse.
Dit onderdeel was het laatste wat ik moest maken, dus nu was het eindelijk tijd om de taart op te bouwen!
Bouwtijd
Ik sneed het afgekoelde chocoladebiscuit door tweeën. Daarna legde ik een taartkarton op een draaiplateau en smeerde ik er een eetlepel mousse op.
De eerste laag was de koeklaag, dus die legde ik op de uitgesmeerde mousse. Over de koek smeerde ik wat jam, waarna ik de tweede laag, de gebakken notenspijs, erop legde. Ook die besmeerde ik met jam, en daarop kwam een kwart van de chocolademousse.
Toen was het tijd voor een laag biscuit! Het biscuit trempeerde ik met de siroop, waarna ik dit ook besmeerde met jam. Daarop kwam weer een kwart van de mousse.
De laatste biscuitlaag ging erop, ook die werd getrempeerd met de siroop en kreeg een laagje jam.
Daarna kon ik de taart afsmeren met de overige mousse! Maar eerst moest ik stukken van de koeklaag en gebakken notenspijs afhakken, want die staken te ver uit. Toen dat gefixt was, kon ik wel eindelijk de taart afsmeren!
Ik had hier best wel veel moeite mee, aangezien ik hem maar niet mooi strak kreeg. Het frustreerde me enorm, ik wilde gewoon klaar zijn met die taart!
Maar ik mocht hem niet afraffelen van mezelf, dus besloot ik hem even 30 minuten in de koelkast te zetten zodat ik even rustig kon bijkomen.
Ik had even op de keukenvloer gezeten, nadenkend over de zin van het leven. Maar langzaamaan kwam het plezier in bakken weer terug, en kon ik verder.
Ik heb m’n best gedaan, en ook al was hij niet helemaal perfect afgesmeerd, hij zag er niet ontzettend vreselijk uit.
Volgens het recept moest hij weer even 30 minuten in de koelkast, en toen dat voorbij was, kon ik hem gaan decoreren.
Ik kwam erachter dat de chocoladedecoraties niet uitgehard waren, maar mijn moeder zei dat ik ze nog even in de koelkast kon zetten. Dit was uiteindelijk een perfecte oplossing!
Van de witte-chocoladeganache had ik leuke toefjes gemaakt op de taart. Ik wilde een groot toefje in het midden, maar ik miste het midden compleet en dus deed ik er nog twee kleine toefjes naast. Uiteindelijk leek het een beetje op een beertje, dus daar had ik geluk mee!
Ik heb er nog wat plakjes framboos bij gedaan (en uiteraard moest het een patroon worden, want ik ben een autist).
De chocoladedecoraties heb ik in stukken gesneden en daarmee heb ik de zijkanten van de taart versierd.
Ik heb hem 4 uur lang laten opstijven in de koelkast, waardoor hij rond 20:00 klaar was om te eten!
Eindresultaat
Na het doorsnijden van de taart kon ik de mooie laagjes goed zien! Hij zag er echt prachtig uit, vind ik.
Qua smaak was hij ook heel lekker! Er waren een paar nadelen, namelijk de pitjes in de jam en dat sommige stukken koeklaag en notenspijs wat aan de donkere kant waren, maar verder was ik erg tevreden!
Het was de moeite best wel waard, en ik zou hem zeker nog een andere keer willen maken. Vooral om dan de jam wel goed te zeven!
