Volgens mij had ik dit nog nooit gegeten, en dus al helemaal niet gemaakt. Maar ik kwam er achter dat ik nog een bakmix ervan in mijn voorraadkast had, dus was het tijd om aan de slag te gaan!
Schakelen
Ik had de ingrediënten gehaald, maakte me klaar om te gaan beginnen, maar toen zag ik op de verpakking bij benodigdheden ’30 cm cakevorm’ staan.
En ik heb alleen maar een 25 cm cakevorm.
Dus uiteraard zorgde dat voor irritatie bij mezelf. Meteen schoten allemaal oplossingen door m’n hoofd, maar ik vond eigenlijk niks goed genoeg.
Ik kon bijvoorbeeld nog even naar de winkel gaan om een cakeblik te halen, maar dat zou energie vreten, en de laatste tijd ben ik snel moe.
Ik kon ook eentje bestellen, maar dan zou hij de volgende dag pas binnenkomen, en dan moest ik dus 1) vandaag een ander iets uitkiezen om te doen en 2) hopen dat ik het de volgende dag wel zou doen, want ik had al een paar dingen in de planning staan.
Een andere oplossing was dat ik naar mijn moeder zou gaan en haar cakevorm zou stelen/lenen. Maar dan moest ik op de fiets en dat zou ook energie vreten.
Dus uiteraard werd ik chagrijnig door die duizenden gedachtes die in mijn hoofd rondspookten.
Uiteindelijk appte ik mijn moeder en legde ik het probleem uit. De oplossing die zij bedacht was:
Maak het volledige beslag klaar en giet het in de 25 cm bakblik, maar giet hem dan niet helemaal vol. Het is zonde van het overige beslag, maar dan kun je in ieder geval wel bakken.
Dus dat is wat ik deed.
Aan de bak
Als eerste moest ik de boter zacht mixen, en dat ging prima door mijn nieuwe handmixer!
Daarna stond in het recept dat ik vier bananen moest prakken.
Nou, ik heb niks tegen bananen, maar mijn autisme wel. Ik vind de smaak lekker, maar als ik teveel erover nadenk, dan krijg ik er rillingen van. De sliertjes die er soms aanzitten, het plakkerige gevoel in je mond… maar als ik dus niet nadenk en het gewoon eet, is het prima.
Hoe dan ook, ik moest die bananen dus prakken. Maar als je gewoon met een vork erin gaat rammen, schieten de bananen alle kanten op. Dus ik moest de banaan vasthouden en de andere kant ervan prakken.
Ik vond het vreselijk. De banaan was glibberig dus ik moest hem redelijk stevig vasthouden, maar daardoor voelde ik de plakkerige binnenkant ervan… het was dus even doorzetten.
Uiteindelijk waren de bananen geprakt en konden ze samen met vier eieren en de bakmix bij de boter.
Dit mixte ik nog een minuut, en daarna goot ik het beslag in de ingevette en bebloemde cakevorm. Toen kon het de oven in.
Eindresultaat
Het moment van de waarheid was aangebroken: vind ik bananenbrood überhaupt lekker? Of had ik al die bananenhorror doorstaan voor iets teleurstellends?
Ik sneed een stuk van het brood/cake af, stopte het in mijn mond en…
Wow, het was lekker!
Hij is zoet en niet droog, dus dat is top. Hij smaakt inderdaad naar banaan, maar niet misselijkmakend erg. Ook zit er een vleugje kaneel in (dat zat in de bakmix) en die voegt veel toe!
Dus ja, ik ben zeker tevreden hierover! De volgende keer wil ik hem wel zonder bakmix maken en gewoon helemaal zelf, maar voor nu was dit prima.
