Gegroet!
Het is alweer juli! Volgens mij zeg ik dit elke keer, maar de tijd gaat echt snel. In juli staan er weer lekkere (hoop ik) baksels op de planning, dus hou deze blog in de gaten als je niks wilt missen!
Cheesecake
Je raadt het al aan de naam van deze taart: er zit kaas in. En veel ook. Maar gelukkig wel gewone roomkaas, dus dat is minder raar om een taart van te maken.
Ik was BANG voor deze taart, niet normaal! Ik had de boodschappen gehaald (dus een kilo roomkaas), een hele planning gemaakt over wanneer ik welk onderdeel zou maken (want ik wilde de zandkoekjes voor de bodem ook zelf maken), research gedaan naar hoe ik de perfecte cheesecake kon maken…
Maar door die research werd ik bang. Er waren wel erg veel ‘TOP 10 TIPS VOOR HET MAKEN VAN EEN CHEESECAKE’ en ‘ZO MISLUKT JE CHEESECAKE NOOIT MEER’ artikelen voor mijn gevoel, dus tja, Abel de Angststoornis (zo noem ik hem) vond dat wel erg interessant.
Nou krijg je dat soort artikelen waarschijnlijk ook als je tips opzoekt over zandkoekjes, maar omdat ik nog nooit een cheesecake had gemaakt, vond Abel die helpende gedachte niet sterk genoeg.
De enige manier om Abel te kalmeren was door die cheesecake te maken en hem te laten lukken. Dus na dagenlang alles uit te stellen, had ik besloten om in ieder geval te beginnen met die zandkoekjes voor de bodem.
Sinds ik niet meer super veel deeg eet (applaus voor mij, dankjewel), kon ik zo waar de hoeveelheid koekjes maken die je zou moeten kunnen maken volgens het recept. Dat betekende deze keer 40 zandkoekjes. Eén nadeel: mijn bakplaat is maar groot genoeg voor 20 koekjes, dus moest het in twee keer.
MAAR uiteraard vond mijn brein, dat al in de uitstelmodus zat, dat heel veel gedoe, en uiteindelijk heb ik een hele dag over die zandkoekjes gedaan (want tussen de twee ladingen nam ik een korte pauze van ongeveer 7 uur) ook al zou ik het makkelijk binnen 1 à 2 uur kunnen doen. Eén van de redenen waarom ik er ook zo lang over deed, was omdat die tweede lading in principe niet eens nodig was. Voor de taart had ik 200 gr zandkoekjes nodig, en die 20 zandkoekjes waren al iets van 210 gr bij elkaar, dus waarom zou ik dan nog meer maken? Omdat ik anders de rest van het deeg in de vergeetbak, ook wel bekend als een vriezer, gooi. Als het daar eenmaal inligt, raak ik het niet meer aan (dit geldt alleen voor deeg, niet voor ander eten).
Oké, de koekjes waren gebakken. Na een nachtje slapen was het tijd voor de rest van de taart. De koekjes moesten eerst vermalen worden en daarna gemengd worden met gesmolten boter. Daarna doe je dat in een springvorm en bak je het 10 minuten.
Simpel toch? Dat zeker, maar uiteraard bedacht ik allemaal smoesjes om het uit te stellen. ‘Ik ga het om 9:00 doen’, ‘oh, het is 9:00 geweest, nu kan het niet meer. Ik doe het wel na de lunch’, ‘och kijk nou, Steken en Prikken (een programma wat ik nooit kijk) is op tv, laten we dat eerst bekijken’, ‘hm, dat is afgelopen… maar pap komt zo thuis, ik wacht wel tot hij er is’… zo kom je de dag wel door. Maar constant hoorde ik wel die 1 kilo roomkaas in de koelkast schreeuwen, want tja, ik moest het voor de cheesecake gebruiken, want waar moet je anders 1000 gr roomkaas in gooien?
Na heel lang heb ik mezelf overtuigd om die bodem maar eens te maken. Het stond binnen 5 minuten in de oven, dus ik had na een kwartier die hele bodem af. Die moest helemaal afkoelen voordat ik de cheesecake zou kunnen maken, dus had ik weer lekker lang de tijd om spanning op te bouwen.
Oké, laat ik maar even vertellen waar ik bang voor was: in het recept stond dat als je een springvorm gebruikt, je hem moet wikkelen in aluminiumfolie voor het geval de taart gaat lekken.
Dat was het. Ik was bang dat de taart ging lekken, ook al stond er een oplossing. Ik was doodsbang dat ik de aluminiumfolie niet goed erom heen zou doen, en dat het dan in m’n oven zou vallen. En in mijn hoofd zag ik al voor me dat de oven ontplofte en ik wist dan echt niet wat ik moest doen. 112 bellen? Met mijn angst voor bellen?
Omdat ik dus niet op elke vraag een antwoord had, vond Abel het dus een mooi moment om mijn gedachtes over te nemen. En het enige wat ik daartegen kon doen, was dus terugvechten en tóch het proberen. Mijn brein probeert alles in te vullen, en als hij dat niet kan, wordt hij angstig. Maar meestal moet ik gewoon hetgeen waar ik bang voor ben doen, zodat er antwoorden komen op mijn vragen.
Toen de bodem afgekoeld was, was het tijd om die kilo roomkaas samen met de andere ingrediënten door elkaar te mixen en in de vorm te gieten. Daarna kon het anderhalf tot twee uur in de oven op 130 graden.
In het begin heb ik echt om de 5 minuten gekeken of de taart niet lekte, maar uiteindelijk ging ik tv kijken met mijn vader en betrapte ik mezelf op het feit dat ik was vergeten dat er een taart in de oven zat.
Kwart voor tien, 21:45, was de taart eindelijk klaar en kon hij uit de oven. Toen moest hij afkoelen tot kamertemperatuur en daarna kon hij in de koelkast.
De volgende dag moest ik nog één ding doen: de bosvruchtencompote maken voor op de taart. Dat was best simpel om te doen, gewoon diepvriesvruchten in een steelpannetje gooien met suiker, dat laten koken en daarna gooi je er een papje van aardappelzetmeel en water erbij, zodat het dikker wordt. Dat laat je nog 2 minuten koken, en klaar is Kees!
Het was dus een heel avontuur, deze cheesecake. En niet omdat er veel spannends gebeurde, maar wel omdat mijn brein zich voorbereidde op een mogelijke ontploffing van de oven. Je moet iets te doen hebben.
De cheesecake met bosvruchtencompote is wel echt heel erg lekker. Hij is ontzettend machtig, maar dat is te verwachten. Hij smaakt naar cheesecake, dus daar ben ik tevreden mee.
Slagroomtaart
Een taart die bij heel veel verjaardagen aanwezig is; de slagroomtaart! Vaak versierd met een eetbare foto van de jarige, maar aangezien ik (nog) geen foodprinter heb (staat wel op de verlanglijst), kon ik dat helaas niet doen.
Deze taart heb ik niet zomaar gemaakt. Er is namelijk een feestje te vieren, want Bakkerij Kwiebes bestaat 1 jaar! Nou ja, het is een jaar geleden dat ik mijn eerste post op Instagram plaatste, dus dat vier ik!
Slagroomtaarten zijn redelijk makkelijk om te maken, alleen is het decoreren erg belangrijk aangezien je nergens achter kunt verstoppen. De versiering bestaat letterlijk uit slagroom, nougatine, fruit en soms een foto. Drie van die dingen kon ik toepassen, dus dit was een perfecte kans om mijn decoratie skills te verbeteren!
Ik heb eerst allemaal foto’s opgezocht op internet van verschillende slagroomtaarten. Ik heb verschillende elementen van die taarten uitgekozen om toe te passen bij mijn taart.
Het ontwerp had ik, nu nog de ingrediënten. Volgens het recept moest ik aardbeienjam gebruiken als één van de lagen in de taart, maar ik had al abrikozenjam, dus heb ik die gebruikt. Geloof het of niet, maar deze aanpassing kostte best veel moeite om te accepteren. Ik weet dat het niet zo erg is om andere jam te gebruiken, maar die aardbeienjam was vast met een reden uitgekozen.
Hoe dan ook, het zou zonde zijn om aardbeienjam te halen terwijl ik nog een hele pot abrikozenjam in huis had (en dat ook bijna nooit eet, dus het zou waarschijnlijk niet snel op raken).
Het tweede probleem wat ik had, was dat ik geen citroen in huis had, en er moest citroenrasp in het biscuit. Weer een schakelmomentje dus!
Ondertussen werd ik steeds nerveuzer voor de taart. Decoreren vind ik nog erg lastig, en dan was er ook nog dat gedoe met de ingrediënten? Uiteraard zat er volgens mijn brein maar één ding op:
Uitstellen!
Maar dat voelde ook niet oké. Ik wilde die taart echt graag maken, maar Abel de Angststoornis vond het allemaal wel heel spannend.
Abel had ook best wel een ‘goed’ argument: de kersen-tiramisutaart die ik had gemaakt omdat hij de winnaar was van de poll, was nogal mislukt en ik had de energie/moed niet om er eerlijk over te zijn. Hij was qua smaak echt heerlijk trouwens, maar hij zag er gewoon niet uit. Dit kwam omdat de bodem niet genoeg omhoog kwam, en ik dus geen mooie lagen kon maken.
En bij de slagroomtaart was dat dus juist een cruciaal ding: de biscuitbodem moest hoger worden. Met een platte bodem kun je nog steeds een slagroomtaart maken, maar dan heb je geen mooie lagen.
Maar uiteindelijk ging ik aan de slag.
Het beslag was al snel gemaakt, in de vorm gegoten en binnen een halfuur stond de springvorm in de oven.
Na 20 minuten was de biscuitbodem gaar, hoog en prachtig.
Toen de biscuitbodem was afgekoeld, moest ik hem horizontaal doorsnijden zodat ik drie plakken had. De bodem moest ik tremperen met trempeersiroop, waarna ik er een laag abrikozenjam op smeerde. Daarbovenop kwam een laag slagroom, die weer werd bedekt met de tweede plak biscuit. Daar deed ik weer een laagje trempeersiroop en slagroom op, waarna de bovenste plak biscuit geplaatst kon worden.
Daarna was het tijd voor het decoreren. Eerst moest de taart strak afgesmeerd worden met een laag slagroom. Dat vind ik altijd super lastig om te doen, want je moet er geduld voor hebben. Daar sta ik niet om bekend.
Toen ik eenmaal tevreden was met de laag slagroom, bedekte ik de helft van de zijkant met nougatine. Dat zorgt altijd voor een enorme rommel, maar ik begin er al steeds beter in te worden.
En als laatste stap: slagroomtoefjes en bolletjes op de taart spuiten en daar fruit op leggen! Dat ging ook allemaal beter dan ik had verwacht! Ik was écht tevreden met hoe de taart eruit zag.
En qua smaak was hij ook echt heerlijk! De abrikozenjam paste er goed bij, het biscuit was niet droog… deze taart zou helemaal prima op een tafel kunnen staan tijdens een verjaardag!
Even sentimenteel
Nou ja, sentimenteel? Ik wilde het gewoon even hebben over hoe ik het afgelopen jaar heb ervaren. Dus waarschijnlijk wordt dit weer veel geratel want ik controleer mijn verhalen nooit.
Ik had eigenlijk nooit verwacht dat ik Bakkerij Kwiebes zo lang zou volhouden. Ik was heel bang dat het weer een impulsief iets zou zijn, iets wat niet zou blijven hangen.
Ik ben echt super trots op mezelf. Bakkerij Kwiebes heeft me heel veel gebracht. Het heeft mij uit mijn comfortzone gehaald, me laten zien dat ik angsten kan overwinnen en het is ook eigenlijk een stukje therapie. Door over mijn ervaringen te schrijven, ontdek ik ook steeds meer wie ik ben.
Het doorzettingsvermogen wat ik, toen ik klein was, heel erg sterk had, was ik een tijdje kwijt voor mijn gevoel. Maar met Bakkerij Kwiebes zie ik het weer terug. Als ik iets écht leuk vind, ga ik ervoor en geef ik het niet zo snel op.
Ik heb tijdens dit jaar ook moeilijke momenten gehad. Momenten waarin ik geen energie had, geen tijd of me gewoon niet zo goed voelde mentaal. Maar elke keer als ik uit zo’n moment kom, kan ik dat merken doordat ik weer zin krijg om te bakken. Als ik ineens weer enthousiasme voel omdat ik een taart wil bakken, weet ik dat zo’n moeilijke moment (wat soms ook een dag of een week kan zijn) bijna weer voorbij is.
Bakkerij Kwiebes heeft mij ook weer doelen gegeven. Zo wil ik heel graag een foodprinter halen, zodat ik eetbare foto’s kan uitprinten en dus nóg mooiere taarten kan maken. Een ander doel is een webshop beginnen, zodat mensen makkelijker dingen kunnen bestellen.
Ik wil ook heel graag een keer macarons en croissantjes maken! Die zijn allebei nogal ingewikkeld om te maken, dus dat lijkt me wel heel interessant.
Ook wil ik me meer gaan verdiepen in brood. Ik wil bijvoorbeeld stokbrood en kaiserbroodjes maken!
Dus ja, plannen zat! En dat is het leuke aan bakken; er is zo ontzettend veel te doen. Je bent eigenlijk nooit klaar met nieuwe dingen ontdekken. Nieuwe methodes, nieuwe smaakcombinaties… Het wordt nooit saai!
Ik hoop nog vele jaren enthousiast te blijven over bakken, en nog heel lang met Bakkerij Kwiebes bezig te zijn!