Gegroet!Maart was een erg drukke maand voor me, dus vandaar dat ik een hele tijd niks van me heb laten horen. Bakken stond even op pauze, en ik ga het deze maand proberen weer op te pakken!
Boterkoekblokjes
We beginnen deze maand met boterkoek! Dat is altijd een goede start.
Boterkoek is super makkelijk om te maken. Je hebt uiteraard veel boter nodig, plus wat bloem, witte basterdsuiker, zout, vanille-extract en eventueel wat citroenrasp. Je mengt al deze ingrediënten in een kom tot een samenhangend deeg en stopt het in een vierkante vorm. Je smeert er wat losgeklopt ei overheen en gooit het een halfuurtje in de oven. Het rare is alleen wel dat als je het uit de oven haalt, het heel wiebelig is. Het lijkt alsof het nog langer in de oven moet, maar dat is niet de bedoeling. Als de boterkoek afkoelt, wordt hij vanzelf steviger. De boterkoek moet minimaal 6 uur afkoelen, daarna kun je hem in kleine blokjes snijden.
De blokjes waren echt heel erg lekker! Ik vind ze zeker geslaagd. Het mooiste is vooral dat ze zo makkelijk zijn. Ze zijn door het afkoelen niet perfect als je even snel iets wilt bakken en opeten, maar als je geduld hebt, zijn ze het zeker waard.
Marmercake
Een marmercake zonder marmereffect, zo zou ik deze cake omschrijven. Ik moet nog even goed oefenen voordat ik deze cake kan verkopen, maar hij is in ieder geval al wel lekker qua smaak.
Ik zocht een baksel wat snel en makkelijk te maken is, en zo kwam ik uit op een mix van chocolade- en vanillecake. Het heeft vooral basis ingrediënten nodig, waardoor je hem meestal wel kunt maken. Perfect dus als je iets zoets wilt voor bij de koffie/thee!
Karamelsoesjes
Jeetje, wat was dit een vermoeiend project! En dat komt vooral omdat ik hierbij twee nieuwe dingen moest maken: soesjes en karamel.
Soezendeeg is op zich niet heel moeilijk om te maken, maar aangezien het de eerste keer was dat ik het maakte, was het wel spannend. Je moet tijdens het maken van het deeg ervoor zorgen dat de bloem gaat garen, want anders rijst het deeg niet in de oven. Het is wel heel bijzonder om, als je de soezen uit de oven haalt, te voelen hoe luchtig ze zijn. Ik voelde me best wel trots!
Het enige wat ik nog goed moet oefenen, is een mooie soes maken. Mijn soezen lijken niet echt op soezen, maar qua smaak zijn ze perfect!
Voor de vulling moest ik karamel maken. Karamel is best een ingewikkeld iets, aangezien je het snel verkeerd doet. Als je het te kort laat karamelliseren, heeft het weinig smaak, maar als je het te lang doet, wordt het heel erg bitter. Dus natuurlijk vond mijn angststoornis dit top.
De vulling was eigenlijk gewoon een mengsel van karamel met slagroom. Dit moest ik een dag van tevoren maken (ik weet eigenlijk niet waarom). Het is me gelukt om mijn angststoornis niet te laten winnen en gewoon aan de slag te gaan.
En het is me gelukt! Nou proefde ik niet veel aangezien ik net verkouden was geweest, maar m’n vader zei dat het in ieder geval niet bitter was. Dus ik was helemaal tevreden.
De volgende dag heb ik dus de soezen gebakken, die gevuld moesten worden met de opgeklopte karamelslagroom. Het was nogal een gedoe om die soesjes te vullen. Vooral omdat ik gewoon niet netjes kan werken en nog niet goed ben in spuitzakken gebruiken, dus m’n handen zaten helemaal onder de slagroom (wat op zich niet verkeerd is, maar het werd wel heel glibberig).
Na een paar soezen had ik eindelijk door hoe het zo ongeveer moest, dus ging het iets beter.
Het enige wat nog moest gebeuren, was nog wat karamel maken waar ik de soesjes in moest dippen, waarna ik ze in nougatine (die ik nog in huis had) moest dippen. Ook deze karamel was goed gelukt, al zeg ik het zelf.
Over het algemeen ben ik dus super tevreden, vooral omdat het de eerste keer is dat ik met soesjes en karamel aan de slag ben gegaan. Ik heb het in ieder geval gewoon gedaan, terwijl ik vroeger waarschijnlijk het zou uitstellen tot m’n dood.
Dus tja, het was een vermoeiende maar leerzaam projectje. En natuurlijk lekker, dat helpt ook heel erg.
Mokkataart
Deze taart heb ik met veel liefde in elkaar gezet voor de verjaardag van mijn jongste broer. Het was een project waar ik meerdere dagen over heb gedaan, maar ik ben zeker heel erg trots.
Ik moest allerlei onderdelen maken; biscuittaart, botercrème op basis van banketbakkersroom, trempeersiroop met koffielikeur en nougatine! Bij de botercrème voegde ik nog wat oplosespresso toe, waardoor hij lekker naar koffie smaakte.
De taart had prachtige laagjes, waar ik echt heel erg blij mee was. Het was super leuk om hiermee bezig te zijn, maar ook heel spannend (uiteraard).
Ik vind een taart mooi maken best wel lastig. Nou gaat het uiteraard vooral om de smaak, maar als de taart er niet aantrekkelijk uitziet, willen mensen hem niet eens proeven. Bij deze mokkataart vond ik dus dat ik m’n hele hart en ziel erin moest stoppen.
Ik heb inmiddels geaccepteerd dat decoreren (nog) niet mijn sterkste kant is. Ik ben op dit moment veel aan het focussen op dat een baksel lekker is, en dan zou het leuk zijn als hij er ook mooi uitziet, maar het is niet het belangrijkste. Toch is er een stem in mijn hoofd die het allemaal perfect wilt hebben, maar als ik hem ondervraag, weet hij ook niet wat perfectie is. Er valt altijd iets te verbeteren.
Hoe dan ook, bij deze taart was dus mijn doel om hem zo mooi mogelijk te krijgen. En ik denk dat dat wel is gelukt. De rand van nougatine is heel goed gelukt (al zeg ik het zelf) en het chocoladeschaafsel en de chocolade callets maken het echt af!
Ik wilde eerst met het chocoladeschaafsel de naam van mijn broer schrijven, maar dat bleek heel moeilijk te zijn en dus werd het maar een berg schaafsel (wat trouwens ook heel nauwkeurig erop is gegooid, want ik heb twee schaafseltjes als een soort tent er op gezet, heel kunstzinnig).
Ik moet toegeven dat ik hem in eerste instantie super lelijk vond. Zo werkt mijn brein; eerst super negatief zijn, de positieve kanten komen later. Daar zit gewoon een beetje vertraging in.
M’n broer daarentegen was super positief. Dit hielp heel erg, aangezien ik daardoor steeds meer het met hem eens begon te worden. De taart is niet super lelijk, hij is gewoon super leuk! Plus dat dit laat zien wat mijn skills soms zijn. De ene keer ben ik redelijk goed in decoreren, de andere keer snap ik er niks van en mislukt het. Maar meestal, als ik terugkijk naar m’n oudere baksels, baal ik er enorm van dat ik zo negatief ben als ik het net heb gemaakt.
Die gedachte hielp mij ook heel erg. De veiligheid van dat ik er later positiever naar ga kijken. Ik weet dat ik meteen negatief ben over alles wat ik maak/doe, maar dat ik er later wat trotser op zal zijn.
Trots zijn op iets, is een nieuwe ervaring voor me. Ik ervaar het pas ongeveer een jaar écht bewust volgens mij. Hiervoor kon ik niet zeggen dat ik trots op mezelf was, want ik voelde het gewoon niet. Of ik snapte gewoon niet hoe dat moest voelen. Ik kon heus wel blij zijn met een prestatie, maar echt trots zijn? Nee, dat zat er niet in.
Nu lukt het me om een kwartier of een halfuur later (en soms zelf meteen) me trots te voelen op iets! Dat is echt super prettig om te ervaren. Ik kan mezelf trots maken, en daar moet ik het ook voor doen. Ik ben niet meer puur en alleen dingen aan het doen voor anderen of zodat anderen blij met mij zijn, ik doe nu heel veel om mezelf gewoon blij te maken. En bakken heeft me daar enorm veel mee geholpen, aangezien ik vaak bak omdat ik iets lekkers wil eten.
Dit hele verhaal begon over een mokkataart en eindigt met een hele levensles voor mezelf, maar weet je, zo is Bakkerij Kwiebes. Het is niet alleen Janne die haar baksels deelt, maar ook soms een kijkje geeft in haar brein! Niet dat die heel boeiend is, het is vooral chaos, maar je kunt niet alles hebben.
Conclusie: Goeie taart, goeie verjaardag, goeie ervaring 🙂
Arretjescake
Mijn oudste broer had het laatst over arretjescake. Hij at dat vroeger weleens, en vond dat echt heerlijk. Ik daarentegen had er nog nooit van gehoord en dus ook nog nooit gegeten. Hoog tijd dus om daar verandering in te brengen!
Ik had een recept voor arretjescake in één van mijn kookboeken staan, maar op de foto zag hij er niet uit zoals de arretjescakes die ik op internet tegenkwam. Dus heb ik besloten om zo waar een recept van internet te volgen, aangezien die wel de ‘klassieke’ look hadden (nou heb ik geen idee hoe het er vroeger uitzag, dus ik gok erop dat ik het juiste heb gekozen).
In dit recept had je twee opties: rauwe eieren gebruiken, of custard maken van de eieren. Ik besloot het tweede te doen, want ik had nog nooit custard gemaakt, dus ik was benieuwd.
Custard maken is niet echt moeilijk, behalve dan dat ik het tot ongeveer 85 graden moest verwarmen, en ik niet weet hoe ik dat zonder kookthermometer moet doen. Uiteindelijk heb ik het per ongeluk eventjes laten koken, wat niet de bedoeling was, maar ik heb het kookproces meteen gestopt en volgens mij was er geen schade aangericht.
De custard moest ik samen met cacaopoeder en witte basterdsuiker opkloppen, waarna ik gesmolten boter toe moest voegen. Dat werd echt een enorme kliederboel! De tegels, het aanrecht, het koffiezetapparaat en mijn schort zaten helemaal onder de bruine druppels. Maar ik bleef dapper doorkloppen, en probeerde de druppels tegen te houden met mijn arm, die daardoor ook helemaal bruin werd.
Ik moest doorkloppen totdat de suiker was opgelost. Daarna ramde ik wat Maria biscuits in elkaar en roerde ik die erdoor heen.
De cakevorm bekleedde ik met plasticfolie, wat een beetje over de randen heen moest hangen. Daar legde ik het beslag op, wat ik aandrukte en daarna bedekte met de randjes plasticfolie. Toen moest het 2-3 uur opstijven in de koelkast, maar ik heb het een stuk langer erin laten staan voor de zekerheid.
Die avond ging ik eten bij mijn jongste broer, samen met mijn oudste broer en zijn vrouw. Dus dat was het perfecte moment om de arretjescake te proberen!
Het was even spannend of de cake goed hard was geworden, maar toen we er doorheen probeerden te snijden, was het duidelijk dat het een succes was. De cake had prachtige koeklaagjes, waardoor ik niks anders kon dan trots zijn. Ook de smaak was erg lekker, iedereen was tevreden!
