Aangezien er wonder boven wonder een aardbei groeit in mijn moestuin, wilde ik dat vieren met een aardbeienslof. Die ene zelfgekweekte aardbei is nog niet klaar om te verwerken in een baksel, dus heb ik gewoon aardbeien uit de winkel gebruikt.
Mijn talent: uitstellen!
Ik had een mooi plan gemaakt: zaterdag zou ik het amandelspijs en banketbakkersroom maken, en dan zondag de hele slof. Door de spreiding van het maken van de onderdelen zou ik minder stress ervaren, dus het was een perfect plan!
Maar op zaterdag liet ik iets zien waar ik een enorme hekel aan heb: uitstelgedrag!
Voor de aardbeienslof moest ik een derde van het amandelspijs hebben, en ¾ van het banketbakkersroom. Maar in plaats van gewoon het complete recept te maken en daar dan de benodigde hoeveelheid te gebruiken, wilde ik in totaal alleen de benodigde hoeveelheid maken.
Dus dat betekende dat ik moest gaan rekenen.
Nou, dit was zoveel gedoe dat het me die zaterdag niet is gelukt om motivatie te vinden. Dus het werd zondag!
Doorzetten
Ik had eerst het plan bedacht om alleen het amandelspijs te maken, want dat is het lekkerste als je het een paar dagen laat staan in de koelkast zodat de smaken kunnen ontwikkelen.
Ik zou dan woensdag de rest doen (leve het uitstellen!).
Maar toen zag ik dat bepaalde ingrediënten niet meer goed zouden zijn op woensdag, dus moest ik gewoon aan de slag.
Ik maakte een planning:
10:45 Banketbakkersroom maken
11:15 Sloffendeeg maken
11:45 Amandelspijs maken
12:00 Lunchen
12:30 Afwassen
13:00 Sloffen bakken
13:00-15:30 pauze
15:30 Sloffen opbouwen
16:00 Foto maken
18:00 Eventueel foto maken als 16:00 niet is gelukt
En zo ging ik aan de slag. Als ik ergens eerder mee klaar was, ging ik alvast door naar het volgende. Ik bleef maar doorgaan, heb volgens mijn iets van drie keer afgewassen tussendoor en tijdens de pauze stortte ik lichtelijk in mentaal.
Finish
Maar ik was nog niet klaar!
Ik spoot een laag banketbakkersroom op de sloffen, legde daar aardbeien op, klopte de slagroom stijf op, spoot er mooie toefjes van tussen de aardbeien… En toen was hij eindelijk af!
Ik was helemaal gesloopt mentaal, zoveel moeite kostte het me om erbij te blijven en door te gaan.
Ik was echt doodmoe. Ik had al mijn energie in die aardbeiensloffen gestopt, en kon de rest van de dag eigenlijk niks meer.
Eindresultaat
Gelukkig was het het wel waard! Ik had er twee gemaakt, en eentje heb ik aan mijn moeder gegeven.
De sloffen zijn erg lekker! Ze zijn niet té zoet, en de aardbeien passen er goed bij. Volgend jaar, als ik meer aardbeien in de tuin heb, wil ik zeker een keer aardbeiensloffen maken met mijn eigen aardbeien!
